คำกริยาช่วยที่ใช้คาดคะเนความน่าจะเป็น หรือ Modal verbs of probability ทำหน้าที่แสดงความเห็นของตัวผู้พูดตามข้อมูลที่ได้รับมา โดยที่กริยาช่วยแต่ละคำจะทำหน้าที่บ่งบอกระดับความแน่ใจของตัวผู้พูด

1. Must/might/could/may/can't

 must + infinitive

 might/might not + infinitive

 could/could not + infinitive

 may/may not + infinitive

 can’t + infinitive

 ตัวอย่าง I am waiting for Julie with another friend, David.

 I ask: 'Where is Julie?'

 David guesses:

 - She must be on the bus. (ค่อนข้างแน่ใจ)

 - She might come soon. (ไม่แน่ใจ)

 - She could be lost. (ไม่แน่ใจ)

 - She may be in the wrong room. (ไม่แน่ใจ)

 - She can’t be at home. (ค่อนข้างแน่ใจ)

2. Will/won't

 เราสามารถใช้ Will และ won't ในกรณีที่มั่นใจแน่นอน เช่น

 - She’ll be at work now.

 - Jack’s always on time. He won’t be late.

 - They will come again tomorrow morning.

3. Should/shouldn’t

 กรณีที่สันนิษฐานว่าอาจเกิดขึ้นจริง หากเงื่อนไขของสถานการณ์เป็นไปตามที่คาดคะเนไว้ก็สามารถระบุด้วย should หรือ shouldn’t เช่น

 - They should be there by now.

 - It shouldn’t take long to drive here.

 - The train should leave by now.

 การใช้ should สำหรับการคาดคะเนในลักษณะนี้มักไม่ใช้กล่าวถึงสถานการณ์ในทางลบ ซึ่งในกรณีนี้จะใช้ will แทน เช่น

 - The underground will be very busy now.

 - I am sure the test will be very hard.

 - Your trial result will go worse if you don’t tell court the truth.

4. Can

 Can สามารถใช้ระบุการคาดคะเนสิ่งที่อาจเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว หรือใช้ในการคาดคะเนเรื่องทั่วไป เช่น

 - Prices can be high in London.

  - Life can be hard during war.

 - Wages can be cheap in China.

 กรณีที่ต้องการกล่าวถึงการคาดคะเนโดยเจาะจงตัวบุคคลหรือสถานการณ์อย่างใดอย่างหนึ่ง ให้เปลี่ยนจาก can เป็น could เช่น

  - He could be on the bus (ไม่ใช้ 'can be').

 - Jake could work overtime.